Systems theory — نظریه سیستمها
نظریه سیستمها یا نظریه عمومی سیستمها (به انگلیسی: General Systems Theory, Systems Theory, OTC) — شاخهای میانرشتهای از دانش علمی است که به شناسایی اصول جهانی عملکرد و توسعه سیستمهای گوناگون میپردازد: فنی، زیستی، اجتماعی، اقتصادی و دیگر انواع.
نظریه سیستمها و تحلیل سیستمها
نظریه سیستمها و تحلیل سیستمها — مجموعهای از مفاهیم، روشها و فناوریها هستند که برای توصیف، مدلسازی و مدیریت سیستمهای گوناگون، و نیز برای حل مسائل میانرشتهای به کار میروند. این رویکرد یکپارچهساز در شرایط پیچیدهتر شدن و تخصصیتر شدن سریع دانش علمی نقش مهمی ایفا میکند. موضوع پژوهش هم اشیاء تجربی و هم اشیاء انتزاعی دارای ویژگیهای سیستمی است.
تاریخچه و خاستگاه
اصطلاح «نظریه سیستمها» در دهه ۱۹۳۰ توسط لودویگ فون برتالانفی، زیستشناس اتریشی، معرفی شد؛ او در پی غلبه بر جدایی رشتههای علمی از یکدیگر بود. در دهههای ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ وی مفهوم سیستم باز را توسعه داد — سیستمی که ماده، انرژی یا اطلاعات را با محیط خارجی مبادله میکند. این ایده به محور اصلی نظریه عمومی سیستمها تبدیل شد و آن را از دیدگاههای مکانیستی پیشین متمایز ساخت.
در سال ۱۹۵۴ انجمن پژوهشهای نظریه عمومی سیستمها (Society for General Systems Research) تأسیس شد که دانشمندان رشتههای مختلف را گرد هم آورد. در اتحاد جماهیر شوروی، گسترش نظریه عمومی سیستمها با تلاش Э.Л. Напельбаум، В.Н. Садовский، Э.Г. Юдин، С.П. Никаноров و دیگرانی صورت گرفت که ترجمه آثار کلیدی و برگزاری سمپوزیومهای علمی را آغاز کردند.
اصول بنیادین
نظریه عمومی سیستمها بر چند اصل جهانی استوار است:
- سیستمیت — یکپارچگی شیء و وجود پیوندهای ساختاری میان عناصر آن؛
- سلسلهمراتب — تودرتو بودن زیرسیستمها و جای داشتن در فراسیستمها؛
- پدیداری (Emergence) — ظهور ویژگیهای جدیدی که در اجزای جداگانه وجود ندارند؛
- هومئوستاز — توانایی خودتنظیمی و پایداری در برابر اثرات خارجی؛
- بازخورد — وجود سازوکارهای تنظیمی تعامل میان عناصر؛
- ایزومورفیسم — وجود قانونمندیهای ساختاری و کارکردی مشابه در سیستمهای ماهیت متفاوت.
گونهشناسی سیستمها
طبقهبندی سیستمها بر اساس معیارهای مختلف انجام میشود:
- بر اساس ماهیت: فیزیکی، زیستی، اجتماعی، فنی؛
- بر اساس درجه سازمانیافتگی: سازمانیافته و سازماننیافته؛
- بر اساس تعامل با محیط خارجی: باز و بسته؛
- بر اساس ماهیت تغییرات: ایستا و پویا.
روششناسی و ابزارها
روشهای نظریه عمومی سیستمها شامل موارد زیر است:
- مدلسازی رسمی و گرافیکی (ریاضی، شبیهسازی، رایانهای)؛
- تحلیل و ترکیب سیستمی؛
- تشخیص و پیشبینی رفتار سیستمها؛
- طراحی معماری سیستمها؛
- روشهای مدیریت سیستمهای پیچیده و کمساختار.
کاربردها
نظریه عمومی سیستمها در حوزههای گوناگون به کار میرود:
- طراحی مهندسی و مدیریت اشیاء فنی پیچیده؛
- مدیریت سازمانها و فرآیندها (مدیریت)؛
- سیستمهای زیستمحیطی و توسعه پایدار؛
- پژوهشهای اجتماعی و سیاسی؛
- انفورماتیک، مهندسی نرمافزار و سیستمهای سایبر-فیزیکی.
زبانها و صورتبندی رسمی
نظریه عمومی سیستمها از زبانهای توصیفی گوناگون بهره میبرد:
- رسمی (منطق، نظریه مجموعهها، جبرها)؛
- گرافیکی (نمودارهای ساختاری، دیاگرامها)؛
- زبانهای مدلسازی (UML، دینامیک سیستمها).
ارتباط با دیگر رشتهها
نظریه عمومی سیستمها پیوند نزدیکی با سایبرنتیک، نظریه اطلاعات، نظریه کنترل، سینرژتیک، نظریه پیچیدگی، تحقیق در عملیات و همچنین فلسفه علم دارد. این نظریه پایه تفکر سیستمی و رویکردهای مهندسی و مدیریتی را تشکیل میدهد.
نقدها و محدودیتها
منتقدان به انتزاعی بودن و دشواری در تأیید تجربی نظریه عمومی سیستمها اشاره میکنند. عملیاتیسازی ناکافی بسیاری از مفاهیم، انطباق دیدگاههای نظری با شرایط علوم و کاربردهای خاص را ضروری میسازد. توسعه شاخههای کاربردی و روششناسیهای میانرشتهای این محدودیتها را تا حدی برطرف میکند.
منابع:
- Садовский В.Н. Основания общей теории систем. Логико-методологический анализ. М., 1974;
- Уемов А.И. Системный подход и общая теория систем. М., 1978;
- Блауберг И.В. Проблема целостности и системный подход. М., 1997;
- Юдин Э.Г. Методология науки. Системность. Деятельность. М., 1997;
- Системные исследования. Методологические проблемы. Ежегодник. М.: Наука;
- Churchman С.W. The Systems Approach. Ν. Υ., 1968;
- Trends in General Systems Theory / Ed. G. Klir. N. Y., 1972;
- General Systems Theory. Yearbook, vol. 1–30. N. Y., 1956–85;
- Critical Systems Thinking. Directed Readings / Ed. R.L. Flood, M.C. Jackson. N. Y., 1991;