System structure — ساختار سیستم
ساختار سیستم — یکی از مفاهیم بنیادی تحلیل سیستمها است که شیوه سازمانیابی عناصر سیستم و ماهیت روابط میان آنها را بازتاب میدهد. ساختار، سازوکار درونی سیستم را تعریف میکند و یکپارچگی، پایداری و توانایی عملکرد آن را بهمثابه یک موجودیت واحد تضمین مینماید.
تعریف کلی
ساختار عبارت است از مجموعهای از روابط اساسی میان عناصر سیستم که شیوه تعامل منظم آنها را تعیین میکند. ساختار یکپارچگی سیستم را تأمین میکند و به آن خواص ویژهای میبخشد که آن را از مجموع ساده اجزای تشکیلدهنده متمایز میسازد.
نقش ساختار در تحلیل سیستمها
در تحلیل سیستمها، ساختار وظایف زیر را ایفا میکند:
- فضای درونی سیستم را سازمان میدهد؛
- محدودیتهایی بر رفتار عناصر تحمیل میکند؛
- بر کارکرد و پایداری سیستم تأثیر میگذارد؛
- منشأ خواص پدیدآمده (emergent) است — یعنی کیفیتهایی که به خواص اجزای منفرد قابل تقلیل نیستند.
ساختارمندی بهعنوان یک ویژگی
ساختارمندی — یکی از چهار ویژگی پایه ایستای سیستمها است. این ویژگی بدان معناست که عناصر سیستم مستقل نیستند، بلکه به شیوهای معین به هم پیوستهاند و یک کلیت واحد را میسازند. روابط در ساختار میتوانند از انواع زیر باشند:
- فیزیکی (مانند سیمها و لولهها)؛
- منطقی (مانند وابستگیهای داده)؛
- کارکردی (مانند تعاملات علتومعلولی)؛
- رسمی و غیررسمی (در سازمانها).
مدل ساختار
مدل ساختار سیستم — بازنمایی انتزاعی از مجموعه روابط اساسی میان اجزا است. مدلهای ساختاری میتوانند متعدد باشند و انتخاب مدل خاص به هدف تحلیل بستگی دارد. تعریف «اساسی» بودن یک رابطه همواره ارزیابانه است و به اهداف پژوهش وابسته میباشد.
مدلهای رایج ساختار:
- گرافی (روابط جهتدار و غیرجهتدار)؛
- ماتریسی (ماتریسهای ساختاری مجاورت و وقوع)؛
- سلسلهمراتبی (درختها و بازنماییهای چندسطحی)؛
- پیمانهای (تجزیه بلوکی).
انواع ساختارها
سیستمها میتوانند دارای انواع مختلف ساختار باشند:
- رسمی — در آییننامهها و مستندات ثبت میشود؛
- غیررسمی — در نتیجه تعاملات واقعی شکل میگیرد؛
- کارکردی — توزیع وظایف میان عناصر را تعریف میکند؛
- فیزیکی — جایگاه فیزیکی اجزا را نشان میدهد؛
- منطقی — طرح انتزاعی روابط متقابل است؛
- فراکتالی — ساختاری که در سطوح مختلف تکرار میشود (اصل خودمشابهی).
پیوند ساختار با پدیدآمدگی
اصل کلیدی تحلیل سیستمها بیان میدارد: ساختار سیستم منشأ خواص پدیدآمده آن است. این بدان معناست که همان عناصر، وقتی به شیوههای متفاوت به هم متصل شوند، سیستمهایی با خواص متفاوت پدید میآورند. این امر توضیح میدهد که چرا درک سیستم تنها از طریق بررسی جداگانه عناصر آن ممکن نیست.
مشکلات مدلسازی ساختار
ساخت مدل ساختار با دشواریهایی همراه است:
- ضرورت انتخاب پیشینی ترکیب سیستم؛
- عدمقطعیت در تعیین اهمیت روابط؛
- وجود همزمان چندین ساختار متداخل (مثلاً hardware/software، رسمی/غیررسمی)؛
- ذهنیت ارزیابیها هنگام انتخاب مدل.
ساختار و توسعه
ساختار میتواند در طول زمان، در فرایند عملکرد یا توسعه سیستم تغییر کند. در این راستا تمایز قائل میشوند میان:
- عملکرد — تغییراتی که ساختار را دگرگون نمیکنند؛
- توسعه — تغییر خود ساختار که خواص و امکانات جدیدی پدید میآورد.
پیوند با مفاهیم دیگر
- سیستم
- پدیدآمدگی (Emergent)
- سلسلهمراتب
- مدل
- روششناسی تحلیل سیستمها