Systeemintegriteit

Systeemintegriteit — dit is een integratieve eigenschap van een systeem, die tot uitdrukking komt in de kwalitatieve eenheid van zijn structuur, functies en gedrag. Integriteit manifesteert zich in het bestaan van interne verbindingen tussen elementen, die de samenhang van het functioneren van het systeem waarborgen en het onderscheiden van een eenvoudige verzameling van delen.

Essentie van het begrip

Systeemintegriteit veronderstelt:

het bestaan van stabiele verbindingen tussen elementen;
de coördinatie van de functies van de delen in het kader van een gemeenschappelijk doel;
het vermogen van het systeem om zijn identiteit te bewaren bij externe veranderingen;
het bestaan van eigenschappen die niet te reduceren zijn tot de eigenschappen van afzonderlijke componenten (zie Emergentie).

Integriteit bepaalt de specificiteit van het functioneren van het systeem als een gehele eenheid en waarborgt zijn relatieve autonomie ten opzichte van de omgeving.

Integriteit en de systeembenadering

Binnen de systeembenadering wordt systeemintegriteit beschouwd als de fundamentele grondslag voor:

de analyse van de structuur van het systeem via de wisselwerking van elementen;
het begrip van de functies van het systeem via hun bijdrage aan het algehele gedrag;
het vaststellen van de afhankelijkheden tussen elementen, structuur en de externe omgeving.

Integriteit is een noodzakelijke voorwaarde voor het bepalen van de grenzen van het systeem en het formaliseren van zijn context.

Kenmerken van systeemintegriteit

structurele samenhang — het bestaan van een georganiseerde verzameling elementen en verbindingen;
functionele coördinatie — het afstemmen van de handelingen van de delen om systeemsdoelen te bereiken;
dynamische stabiliteit — het vermogen om zich aan te passen aan veranderingen zonder verlies van de belangrijkste kenmerken;
emergente eigenschappen — het ontstaan van nieuwe kwaliteiten op het niveau van het systeem.

Samenhang van begrippen: integriteit, holisme, omgeving, structuur

Systeemintegriteit is rechtstreeks verbonden met andere fundamentele begrippen van de systeemanalyse:

Systeemholisme bevestigt de prioriteit van het geheel boven de som der delen. Systeemintegriteit is een uiting van het holistische karakter van het systeem, waarbij de eigenschappen van het geheel voortkomen uit de wisselwerkingen van elementen en structuur.
De omgeving van het systeem oefent invloed uit op het handhaven of verstoren van de integriteit via externe inwerking. Een open systeem bewaart zijn integriteit dankzij de stabiliteit van interne verbindingen bij de wisselwerking met de omgeving.
De structuur van het systeem fungeert als drager van de integriteit, door de wijzen van organisatie van elementen te bepalen en een samenhangend functioneren te waarborgen. Verbindingen en relaties binnen de structuur ondersteunen de interne coördinatie en integriteit van het systeem.

Zodoende is systeemintegriteit het resultaat van de wisselwerking tussen structuur, externe omgevingsomstandigheden en de principes van een holistische begripsvorming van het systeem.