سیستم بسته

سیستم بسته سیستمی است که عملاً هیچ تبادل انرژی، ماده یا اطلاعاتی با محیط پیرامون خود ندارد. در تحلیل سیستم‌ها، مفهوم سیستم بسته برای توصیف مدل‌ها و اشیایی به کار می‌رود که عملکرد آن‌ها را می‌توان به‌صورت مستقل از تأثیرات خارجی در نظر گرفت.

ویژگی‌های کلی

سیستم بسته با مشخصه‌های زیر توصیف می‌شود:

نبود یا به حداقل رسیدن جریان‌های ماده، انرژی و اطلاعات میان سیستم و محیط؛
استقلال عملکردی — حالت و رفتار سیستم توسط ساختارها و فرآیندهای درونی آن تعیین می‌شود؛
استقلال نسبی از تغییرات محیط خارجی؛
محدودیت منابع و امکانات توسعه درون سیستم.

سیستم‌های کاملاً بسته در واقعیت بسیار نادر هستند. با این حال، مدل سیستم بسته اغلب برای تحلیل ساده‌شده‌ی فرآیندها به کار می‌رود، هنگامی که تأثیر عوامل خارجی ناچیز یا عمداً حذف شده باشد.

ویژگی‌های متمایز سیستم‌های بسته

انزوا از محیط — پیوندهای سیستم با اشیاء خارجی یا وجود ندارد یا بسیار ناچیز است.
حلقه‌ی بسته‌ی عملکرد — فرآیندها درون سیستم بدون ورود یا خروج تأثیرات خارجی جریان دارند.
ثبات ساختار — محدودیت تأثیر خارجی به حفظ ساختار و پیوندهای درونی کمک می‌کند.
قطعی‌بودن رفتار — در مدل فرض می‌شود که حالت سیستم کاملاً توسط قوانین درونی و شرایط اولیه‌ی آن تعیین می‌گردد.

نمونه‌هایی از سیستم‌های بسته

سیستم حرارتی ایده‌آل‌سازی‌شده که از محیط پیرامون ایزوله شده است (در چارچوب مدل ترمودینامیکی)؛
سیستم فنی مستقل در محفظه‌ی آزمایشی با شرایط ثابت؛
مدل‌های ریاضی بسته که در آن‌ها تمام پارامترهای ورودی و خروجی ثابت و از پیش تعریف‌شده‌اند.

درک این نکته اهمیت دارد که در عمل، سیستم‌های کاملاً بسته تقریباً وجود ندارند — هر سیستم واقعی به نحوی با محیط پیرامون خود در تعامل است.